زندگي همچنان در ميمند جريان دارد...

وجه تسمیه میمند

در مورد وجه تسمیه میمند، اختلاف نظرهای زیادی وجود دارد. عده ای معتقدند: میمند به معنای گلاب است، زیرا گل سرخ در میمند فراوان بوده است. عده ای معتقدند میمند را ترکیبی از دو واژه "می" و "مند" به معنای شراب و مستی می دانند و می گویند مردان اینجا "می" مینوشیده اند و خانه ها را حفر می کرده اند. هم چنین عده ای دیگر میمند را برکه آب معنی می کنند. جایی که چشمه های آب فراوان دارد و به نوعی جایی که چشمه ای در وسط آن قرار دارد و دلیل گفته خود را وجود "کلو میمند" در وسط میمند می دانند. اما دکتر سعید برومند، دکتر حسن عباسی و عده ای دیگر از اساتید، معتقدند که: میمند از کلمه "میار" به معنی پناه و پناهگاه گرفته شده است. این عقیده قابل قبول تر و اساسی تر از بقیه نظرات است. زیرا میمند در دل کوه کنده شده است و راه های ورودی زیادی ندارد. به همین علت در گذشته کمتر مورد حملات اقوام مختلف بوده است. به علاوه اطلاق کلمه میمند به خانه هایی که در دل کوه کنده می شده در ایران قدیم بسیار به چشم می خورد. در لغت نامه دهخدا ذیل کلمه میمند این چنین آمده است:

•  میمند بندرعباس، در دهستان فارغان بخش سعادت آباد، ۶۰ هزار گزی شرقی حاجی آباد.
• میمند: یکی از دهستانهای هفت گانه بخش مرکزی شهرستان فیروز آباد.
• میمند: دهی است از دهستان بویراحمد سرحدی کهکیلویه شهرستان بهبهان، در ۴۵۰۰۰ گزی شمال غربی سی سخت، آب و هوای آن سردسیر و مالاریایی.
• میمند: نام قریه ای است در غزنه، میان بامیان و غور و احمد بن حسن میمندی، وزیر سلطان محمود غزنوی از آنجاست.
• میمند: نام یکی از دهستان های چهار گانه بخش بابک، شهرستان یزد، واقع در شمال خاوری شهربابک که منطقه ای است کوهستانی و دارای چشمه های فراوان و هوای سرد و کوههای زیاد. آب بیشتر قراء از قنات و چشمه تامین می شود و محصول عمده آن غلات و حبوبات است. راه شوسه یزد به کرمان از این دهستان می گذرد. میمند از ۱۶ آبادی با ۹۴۸۳ تن سکنه تشکیل شده است.((در گذشته شهربابک جزو استان یزد بوده است.))
• میمند: دهی است از دهستان نیر، بخش مرکزی شهرستان اردبیل، واقع در ۳۲ هزار گزی غربی اردبیل، آب و هوایش کوهستانی است.

در کتابها به میمند فارس نیز اشاره شده، میمند فارس در دو منزلی شیراز و سمت جنوبی وی واقع شده است. قصبه خوب و آب و هوایش مرغوب است.

"بر گرفته از کتاب: میمند، شاهکار جاودان ـ کبری ابراهیمی" 

میمند از دیدگاه سید محمد خاتمی

 سید محمد خاتمی: میمند، در يتيم منطقه و ايران که هزاران سال سابقه دارد، گواه زندگى ; پويا و با نشاط دراين منطقه خدايى و اهورايى است . دژ ميمند با نقش اردشير شاپور گواهى مى دهد که اين منطقه بر اساس انديشه و تدبير هزاران سال روي پاي خود ايستاده است .  دهکده صخره اي ميمند، امروز يکى از موزه ها و آموزشگاه ها و آزمايشگاه هاي مهم ديرينه شناسى و مردم شناسى است که متاسفانه هنوز آن طور که بايد و شايد مورد توجه قرار نگرفته است و رشته هاي مردم شناسى و باستان شناسى و به خصوص سازمان ميراث فرهنگى بايد به اين در يتيم برسد، آن را بشناسد و به جهانيان به عنوان شناسنامه; فرهنگ و تاريخ و زندگى اجتماعى بشناساند. به حق بايد گفت اين اثر به علاوه ده ها اثر فرهنگى و باستانى ديگر در منطقه شهربابک و استان زرخيز و پرسابقه کرمان استعدادهاي عظيمى ايجاد کرده است که در آينده به لطف خداوند قطب جهانگردي و توريستى ايران اسلامى عزيز ما باشد و به لطف خداوندان شاالله بتوانيم با برنامه هاي خوبى که در استان کرمان هست ، با تدبير وهمت مسئولان و خدمتگزاران اين استان و ان شاالله با کمک دولت ، آن طورکه شايسته است ، اين گنجينه گران بها را براي بازديد و بهره گيري ديگر مردم نقاط ايران و نيز جهانيان آماده کنيم و از اين طريق ، هم به تبادل فرهنگى سرعت و عمق ببخشيم و هم از طريق توسعه توريسم ، ان شاالله اقتصاد اين منطقه را شکوفاتر کنيم .

میمند: سنگستان حماسی تاریخ

میمند این سنگستان حماسی تاریخ با هزاران سال قدمت، یادآور روزگارانی است که انسانها، خدایان خود را بر ستیغ بلند کوه ها جستجو می کردند، و کوه مظهر صلابت و قدرت و سمبل عزم و اراده و ایمان به شمار می رفت. این بنای صخره ای تاریخی، بی تردید از نخستین سکونتگاههای بشری در ایران به شمار می رود، دورانی که ایرانیان هنوز مهرپرست بودند و کوه ها را مقدس می شمردند عقیده ای که بعدها نیز ظهور تاریخی و مذهبی داشت کما اینکه موسی علیه السلام در کوه طور به عبادت و عبودیت می پرداخت و رسول گرامی اسلام نیز ذر غار و کوه حرا به پیامبری میعوث گردید. به هر تقدیر هزاران سال پیش انسانهایی که با تیشه عشق و همت و حمیت، و یا عزمی به استواری کوه، فرهادوار دل سنگها را شکافتند و بنایی را پی ریختند که امروز پس از هزاران سال همچنان نماد عزم و اقتدار ایرانی به شمار میرود. به درستی نمی دانیم انگیزه احداث چنین بنایی در بیش از ده هزار سال پیش چه بوده، اما این هدف هر چه باشد اهمیت آن را نباید و نمی توان نادیده گرفت. زیرا در آن زمان که هنوز فولاد و آهن در زندگی مردم جایگاهی نداشته، با ابتدایی ترین وسائل، در برابر کوه قیام کردن، کاری خرد و کوچک نبوده و نیست. این انگیزه هر چه باشد از سکونت گرفته تا استحکامات نظامی، قابل تقدیس و افتخار و بالندگی است. این مجموعه ارزشمند در طول تاریخ کمتر دستخوش تحولات کالبدی و اجتماعی شده و بیشتر تغییرات آن مربوط به قرن های اخیر است. خانه های میمند و طرح بنای این مجموعه عظیم صخره ای به گونه ای است که می توان گفت احداث آن با مطالعه قبلی و محاسباتی مناسب و مقبول صورت گرفته، امری که بر اهمیت آن می افزاید. خانه ها در سطح شیب دار و در طبقات مختلف به صورت شکاف های افقی بنا شده، طول این بریدگی ها که به آن ها کیچه می گویند به ۶ تا ۹ متر می رسد. انتهای کیچه به فضایی ایوان مانند به نام دالان ختم می شود که اغلب امور روزمره خانواده ها در آن صورت می گیرد. در اطاف هر یک از این دالانها بین یک تا پنج خانه صخره ای وجود دارد. این منازل در پنج طبقه و به شکل پلکانی و یک در میان روی هم قرار گرفته اند، آن طور که هیچ کدام از آن ها با یکدیگر برخوردی ندارند، داخل خانه ها نیز علاوه بر آتشدان و طاقچه هایی که برای رفع نیاز و چیدن وسایل زندگی تعبیه شده حتی جای قلاب گهواره نیز در دیوار اطاق به طرز بسیار ماهرانه کنده شده که دلیل دیگری بر سلیقه مردم آن روز این روستاست. از نظر اجتماعی نیز می توان قضاوت کرد که ساکنان این روستا از اندیشه روشن و منوری بهره داشته اند. کما اینکه حمام میمند مبنای این احتجاج است. در روزگاری که بشر از تمدن بی خبر و به اصل نظافت پی نبرده بود، مردم این دیار برای حفظ سلامت و پاکیزگی خود اقدام به احداث حمام کرده اند و حتی اگر این بنا بعدها یعنی دو تا سه هزار سال قبل هم ساخته و به بناهای مجموعه اضافه شده باشد باز هم جای بالندگی دارد. فراموش نمی کنم چند سال قبل که برای دیدار باغ شمبرون واقع در وین پایتخت اتریش رفته بودم و از اطاقهای متعدد آن که هر یک به سبک و شیوه هنری کشوری تزیین شده دیدن می کردم، در یکی از اطاقها نگاهم به تصویری از یک میمون افتاد و از راهنما پرسیدم: فلسفه وجود این میمون در نقاشی چیست؟ راهنما گفت: اروپاییان تا همین چند قرن قبل چیزی به نام حمام نداشتند و اکثراً بوی بد بدن خود را با عطر جبران می کردند. این مسئله موجب می شد تا سر آنها شپش بزند، بر این اساس عنترهایی را تربیت کرده بودند که شپش ها را در سر آنها بجوید و از بین ببرد. لذا وقتی کسی در جمع سرش را می خاراند، می گفتند"سرش عنتری شده"! و حالا این وضعیت را مقایسه کنیم با مردمی که هزاران سال قبل در گوشه گمنانی از خاک ایران عزیز، به فرهنگ حمام آشنایی داشته و نظافت و پاکیزگی از جمله اصول شناخته شده زندگیشان به شمار می رفت. اما آنچه سخت موجب تاسف و تاثر است این که میمند با این همه عظمت تاریخی و شگفتی های نوع بنا، چنان مهجور و ناشناخته مانده که نه تنها جهانیان از آن بی اطلاعند، و مـــردم کشــورمـــان نیز چندان آگـــاهی از وجــود چنین مجموعه ای ندارند. (سید محمد علی گلاب زاده)