منظر عمومی روستا تنها از حدود ۵۰۰ متری آن خود را آشکار می سازد و از آنجا که با سیمای ظاهری تمامی روستاهای ایران متفاوت است، در نگاه اول نمی توان باور کرد که یک مجتمع مسکونی در دیدگان انسان قرار دارد.  در بدو امر تصویری که روستا در مقابل دیدگان بیننده از خود ارائه می دهد تنها درهای کوتاه سیاه رنگی است که ظاهراً به دهلیز یا حفره ای که پشت آن قرار گرفته اند چسبیده است. اما این درها در یک سطح نیستند بلکه در طبقات مختلف (گاهی تا ۵ طبقه) روی هم قرار گرفته اند. نکته قابل توجه در مورد روستا این است که بیننده در هر زاویه ای قرار گیرد تنها ورودی تعداد معدودی از خانه ها را می تواند ببیند و بقیه ورودی ها در استتار قرار می گیرند و دیده نمی شوند بنابراین برای اینکه بیننده ای باور کند این روستا چند صد خانه در دل کوه حفر شده دارد باید در تمام روستا قدم بزند و در هر زاویه تعدادی از خانه ها را ببیند و از مجموع دیده ها پی به وسعت روستا ببرد.